صديقه رمضانخاني

رمضانخانی گفت: يكي از مكانهايي كه در برپايي مراسم يزديها شهرت دارد حسينيه ها هستند. به غير از حسينيه ها نيز بازار و تكايا در برگزاري مراسم عاشورايي حضور داشته اند. اما چند روز مانده به محرم علامت هايي سه گوش به رنگ سياه، سفيد و قرمز در كوي و برزن و ديوار مسجد و منازل و تكايا نصب مي كردند كه خبر از تعزيه حسيني مي داد.



وي در ادامه از حسينيه هاي معروف يزد به حسينيه هاي وقت و ساعت، بازار نو، سلسبيل، ام الائمه، كربلاييها، شيخداد، نظر كرده، خرمشاه، خضرآباد، كسنويه، ابوالمعالي، باغ گندم، شاه ابوالقاسم، امير چخماق، حسينيه مظفري، گلچينان و ... اشاره كرد.



وي در مورد مشاركت مردم هم گفت: زمين حسينيه ها بوسيله فرش هاي نذري مزين مي شد و عاشقان حسيني نظافت خانه هاي حسيني را قبل از مراسم را آغاز كرده و لوازم مورد نياز مراسم را محيا مي كردند.



اين پژوهشگر ميراث فرهنگي در خصوص آداب پوش كشيدن بر سقف حسينيه اظهار داشت: پوش از پارچه اي محكم با الياف پنبه اي بود كه به نقوش واقعه كربلا مزين شده بود و نمادي از خيمه گاه حسيني به شمار مي آمد تا عزاداران حسيني در محيطي دور از هياهوي روزمره و مصون از گرما و سرماي كويري عزاداري را برپا دارند.



وي افزود: قبل از شروع مراسم پوش كشيدن عده اي بنام چاووش خوان يا پيشكسوتان محل شروع به خواندن اشعاري در وصف كربلا مي كردند و عموم را براي برپايي خيمه گاه حسيني دعوت مي كردند كه معمولا جوانان دوستدار امام حسين آماده پوش كشيدن مي شدند.



وي ادامه داد: در وسط مجلس، سكوي محكم و مدوري ساخته شده بود كه عمود و تيرك خيمه “يا حيسن گويان” بوسيله طناب محكم و استوتر مي شد و پوش با زحمت بسيار بالا كشيده مي شد و طنابهاي محكم و حلقه هاي فلزي به ديوار يا پشت خيمه گاه محكم مي شد.



رمضانخاني خاطرنشان كرد: كار پوش كشيدن به قدري مشكل و گاه خطرناك بود كه اغلب با قرباني كردن و پرداخت صدقه همراه بود و بعد از اتمام مراسم متوليان و پيشكسوتان مجالس با شربت و شيريني كام را شيرين كرده و در حق برپاكنندگان پوش دعا مي كردند.



اين پژوهشگر در خصوص مراسم چاووشي خواني قبل از محرم هم گفت: چاووش خوانان دسته هايي بودند كه با صداي بلند و رسا و خوش صدا اشعاري را مي خواندند كه تقريبا مهيج بود و مردم را براي عزاداري آماده و در واقع دعوت مي كردند كه بعدها چاووش خواني به داخل مجالس روضه خواني نيز كشيده شد و “پا منبرخواني” نام گرفت.



وي افزود: چاووش خوانان رهبري داشتند كه اشعار مرثيه را با صداي بلند مي خواند و همزمان با او بقيه افراد سرها را به هم نزديك مي كردند و به او جواب مي دادند كه از جمله دو نفر چاووش خوان يزدي دو برادر بنام درويش خوشحال ها بودند.



وي ادامه داد: يكي از وي‍ژگي هاي بارز پامنبرخوانان اين بود كه در حد فاصل روضه خواني شروع به جوش زدن مي كردند كه بسيار پر شور بود.



رمضانخاني در مورد مراسم بسيار زيباي پرسه زني در يزد هم گفت: اين مراسم قبل از شروع ماه محرم انجام مي شد؛ به اين ترتيب كه دو دسته مختلف از يك حسينيه جمع مي شدند و به حسينيه ديگري مي رفتند و مردم آنجا را به انجام مراسم عاشورايي دعوت مي كردند.



وي اضافه كرد: در مراسم پرسه زني دسته مهمان بسيار مورد تكريم حسينيه ميزبان قرار مي گرفت و معمولا مردم به پيشكسوتان دسته مهمان تعارف مي كردند و گوسفند يا پول به آنها مي دادند تا مراسم عاشورايي بهتر برگزار شود.

منبع: ایسنا